Burgerjournalistiek

...not there

Geen dag voorbij zonder bezoek aan Zeeuwse Babbelaar.
Hoe hij het fikst weet ik niet, maar hij meldt elke dag welke bekendheid jarig is, terwijl ik het al lastig vind te onderscheiden wie we sinds het overlijden van Winston Churchill nog bekendheid mogen noemen. Met de komst van commerciële tv die gewone mensen kunstjes laat doen die ze eigenlijk niet beheersen, lijkt het aantal bekendheden snel verveelvoudigd. Ik val soms in een spelprogramma waarin iedereen elkaar al jaren lijkt te kennen, terwijl ik geen ander kan thuisbrengen dan Sophie Hilbrand, van wie ik de meeste boeken uiteraard wel heb gelezen.

Babbelaar is ook meesterlijk in het in herinnering brengen van gebeurtenissen, die op de kop af 12,5 of 25 jaar geleden zijn. Hij beschikt over een fotografisch geheugen of onberispelijk archief. Op de redactie van Met Het Oog Op Morgen hadden we 20 jaar terug abonnement op Matla-agenda. Dat was een boekwerk met regelmatige vernieuwingen, waarin voor elke dag een aantal historische gebeurtenissen werd opgesomd. Ik vond het een hulpstuk voor journalisten zonder fantasie. Toch maakte het zelfs mij vrolijk als we op dulle zaterdagavond een gast hadden gehad om over 45-jarig bestaansjubileum der bustehouder te filosoferen, waardoor alle media wekenlang met zelfde deskundoloog nog eens over het onderwerp heen gingen.

Vandaag meldt Babbelaar ontknoping van gijzeling in Provinciehuis van Drenthe te Assen, dinsdag 14 maart 1978. Het bleek een actie van Molukkers, hetgeen indertijd bijna evenveel zenuwachtigheid teweeg bracht als tegenwoordig die Limburgse islamverwenser met dat engelenhaar. Ik herinner me die gijzeling nog goed. Zij werd in de loop van maandagochtend 13 maart bekend en ik werkte amper een paar weken bij Hier en Nu-Radio, dat op het punt stond in de lucht te komen. Er waren collega’s die voorlichters gingen bellen, anderen beklaagden zich over de onoverbrugbare afstand Hilversum-Assen, maar ik herinner me dat ik het Provinciehuis belde en zonder mankeren gegijzelde ambtenaren en burgers aan de telefoon kreeg, die onmiddellijk in de uitzending werden getrokken. Nadat we hun relaas hadden vernomen en er vraagtekens waren over wat zich buiten het gouvernementsgebouw afspeelde, bewees het telefoonboek goede diensten. We zochten adres Provinciehuis op en begonnen mensen in dezelfde straat te bellen, die graag bereid waren christen omroep uit te leggen wat ze voor hun deur zagen gebeuren. Tegenwoordig zullen ze dat waarschijnlijk user generated content noemen. Dat is niet door journalisten *vervaardigd* nieuws. Ik ben er liefhebber van, maar zie ook nadelen. Mijn grootste vrees is, dat eenvoudige nieuwsconsumenten nog meer zaken voor waar gaan houden, die regelrecht gelogen zijn. Meer nep is het tragische perspectief. I’m Not There.

1 Reactie

  1. Gerard van der Hoeven

    Dank voor het compliment. Iedereen herinnert zich de gijzelingsacties nog wel, maar ook het kleine leed wordt op de weblog niet vergeten. Vandaag bijvoorbeeld een jeugdherinnering over een foute drogist die zijn eigen beroving in scene zette in dec. 1964 op de hoek van de Scheldestraat/Clijverstraat in Vlissingen.

Geen reacties toegestaan.