Greta9

Greta: De volgende dag kwam Gisolf naar me toe. Wat maak je me nou? vroeg hij. Toen bleek het in De Telegraaf te staan, een krant die ik natuurlijk niet lees. En toen begon het balletje te rollen. Anders was er niets aan de hand geweest. Daarna is er een hele heisa van gemaakt. En als ik de berichten soms las, dacht ik: Zo is het helemaal niet gegaan.

Ik weet trouwens nog steeds niet wie het bericht heeft doorgegeven aan De Telegraaf. Hoe wist de politie dat ik rechter was? Ik heb mijn vermoedens maar ik zal het nooit zeker weten. Sommige mensen op de rechtbank vonden dat ik mijn excuses moest aanbieden aan die conducteur. Of een bos bloemen. Ik dacht: Helemaal niet. Dan komt het maar voor. Dan kan ik eindelijk vertellen hoe het in elkaar zit.

Gisolf vond dat ik een tijdje thuis moest blijven. Maar ik zei: Hoezo? Ik ben toch niet ziek. De zaak ging naar Den Bosch of naar Breda. Dat weet ik niet meer. Daar zou de behandeling zijn. Stel je voor, zo’n Officier van Justitie die zich helemaal warm gaat lopen voor zo’n zaak tegen een rechter. Ik dacht: Mens, wat zijn we hier aan het doen? Het duurde maanden. Ik realiseerde me toen ook hoe belastend het is voor een verdachte om zo lang op de behandeling van je zaak te wachten. In de loop der tijd kreeg ik er toch wel erg veel last van. Vond het behoorlijk buiten proporties geraken. Echt vervelend. Een ander zou een eenvoudige boete krijgen van tussen de 300 en 500 euro.