Roemloos

Van leven ga je dood, maar voor mij is het steeds weer nieuws. Met doodsberichten heb ik altijd iets gehad. Ik por mensen in middenrif, hé, hoor je dat? en ben verbijsterd als hun gezicht verandert in een vraagteken. Kennen jullie niemand meer? In 1982 werkte ik bij een actualiteitenrubriek van de landelijke radio. Via telex (!) arriveerde mare, dat Thelonius Monk was overleden. Geen van mijn collega’s veerde op. Thelonius Monk? Thelonius Monk? Ik besloot er een bericht van te maken en jazzkenner aan telefoon te halen, die in de uitzending een paar woorden aan de betekenis van deze wonderbaarlijke pianist wijdde. We kregen er allerlei reacties op en de jazzkenner moest die dag en de dagen erop in allerlei media verschijnen om hetzelfde te doen. Jaren later bracht een collega de gebeurtenis in herinnering en zei: Dank zij jou ben ik nu fan van Thelonius Monk. Van binnen glim ik dan.

Eén van de unieke eigenschappen van tabloid is, dat het – soms vele – pagina’s bevat met  – tegenwoordig uitsluitend eenvormige rouwadvertenties. Alsof overal alle fantasie uit geslagen moet worden.Vrij nieuw is, dat er bijna wekelijks doden in staan die ik redelijk tot goed heb gekend. Deze week: vader van filmvriendin, cameraman uit eerste jaren Zeeuwse tv en baas van tofste kroeg te Scheldestad, die later naar de zeilsport te Noord-Beveland verdween. Ik por nog steeds in middenriffen, maar blijf vraagtekens ontwaren. Voel me opeens begaan met onze opa’s en oma’s die hun hele omgeving hebben zien vertrekken zonder voldoende stilstaan bij Belang. Die roemloosheid vind ik zo killig.

2 Reacties

  1. Mirre

    Het zien van belang is vaak voorbehouden aan geliefden.

  2. madame le coeur brise

    mooi verhaal en ja bijzondere man niet meer

Geen reacties toegestaan.