FC Radio

gummbah001_a

In het midden van de jaren 90 ben ik een paar weken in Sibiu geweest om Roemeense collega’s te vertellen hoe men radiojournalistiek bedrijft in een land waar de overheid niet bepaalt wat de media vertellen of waar ze hun mond over houden. Het waren onvergetelijke dagen. Ik ben van na de oorlog en heb bij mijn journalistieke arbeid in Nederland eigenlijk nooit belemmeringen gevoeld. In mijn jeugd duurde het weleens even voordat de PZC over bepaalde misstanden wilde schrijven, bij de NCRV werd de protestantse invalshoek nooit vergeten en bij de NOS kon wat mij betreft eigenlijk het meest vrij & onafhankelijk worden gewerkt. Nergens keek iemand over je schouder mee om te verhinderen dat bepaalde informatie werd verspreid. In Roemenie was dat ten tijde van Ceauşescu zoals bekend een ander verhaal en daarom was het na zijn liquidatie even wennen, dat je hoogwaardigheidsbekleders op de radio ook eens een kritische vraag mocht stellen.

Radio moet ook boeiend worden gemaakt. Je moet als radiojournalist weten waar je het over hebt: alle kranten lezen & alle media afluisteren op informatiekanalen – zelfs als je niet aan het werk bent. Wat is er nou leuker dan zelf alles als eerste te weten.  Je moet je altijd voorbereiden, je moet de luisteraars serieus nemen en het is bovenal kunst om je gehoor zo lang mogelijk aan het apparaat te houden. Het recept: afwisseling, verandering in vorm & tempo, dingen vertellen waar de luisteraar van opkijkt of iets aan heeft. In Sibiu was ook een Britse docent, een reus in diverse opzichten.  Zijn naam vergeet ik nooit: Keith Belcher. Alle studenten wilden met hem op de foto. Hij waarschuwde de Roemenen (en mij) voor het produceren van FC Radio. Ergerlijke radio, hinderlijke presentatie, stopwoordjes, non-informatie, geborneerdheid. FC? Fuck! Click!