Archeologieles

verha001_a
verha002_a

Nederland eert grootste dichter 09 op undergroundkanaal.
Geheugen even opgefrist daar en belangrijkste inzicht is, misschien niet heel bijzonder, dat sinds de jaren 60 allemachtig veel veranderd is. Verhagen bleef bij het kleuren van zijn leven niet binnen de lijntjes en was alleen  daarmee al geruchtmakend. Wij keken – als tien jaar jongere kwekelingen – vanuit de gereformeerde provincie naar hem op. Niet zozeer omdat hij een heldere boodschap verspreidde, maar veeleer omdat hij in kringen verkeerde, die de voorhoede vormden van de jeugdcultuur, die zich te Amsterdam ontwikkelde. Er waren ook tekenen van te Londen en San Francisco. Eigen kleding, eigen kunst & muziek voor de jeugd waren nog nooit vertoond en de oudere generatie zag het ontstaan ervan bezorgd aan. Niet zelden werd openlijk afgewezen wat de jongeren beroerde en het onbedoelde effect was, dat het afzetten ertegen krachtiger werd, terwijl de antwoorden daar weer op alsmaar onbeholpener leken te worden. Verhagen’s eerste gedichten waren nieuw en werden ook toen niet begrepen. Ze hadden vooral de functie van raar en nog nooit vertoond, dus leuk! Zijn latere werk heeft onmiskenbaar literaire kwaliteiten. Niet zonder humor bovendien, met niemand in het vaderland te vergelijken en met niemand iets te maken. Per saldo absoluut een opmerkelijke figuur & het is altijd mooi als non-conformisme op een sokkel wordt gehesen. Ik vind het aardige van Verhagen, dat hij altijd met een verhaal komt, dat nog nooit eerder ergens is verteld. Hans is bovendien de enige Nederlander die na iedere bewering nog weetjewel zegt. En hij mag dat, nu Koos Koets lijkt overleden.

3 Reacties

  1. rillart

    @ admin:
    maakt uiteindelijk niet uit, professioneel of niet: het waren bloedstollende tv-momenten.
    Nog te ontvangen met antenne, ook in Antwerpen

  2. admin (Auteur bericht)

    Naschrift: Verhagen is veelgeprezen om zijn tv-interviews. Voor wie een beetje verstand heeft van het journalistieke interview is dat nauwelijks meer te begrijpen. Hij wist weinig tot niks van zich voorbereiden, hoe men een gesprek kan opbouwen, hoe men – ook aan slechte sprekers – essentiele informatie ontfutselt etc. Hij deed maar wat, maar inspireerde ongetwijfeld Wim T. Schippers om het element “geveinsde onbeholpenheid” verder uit te bouwen met Sjef van Oekel, Barend Servet etc. Verhagen had zijn reputatie als interviewer waarschijnlijk nog het meest te danken aan (de keuze van) zijn gasten….

    Het interview met de weduwe Rost van Tonningen is – niet alleen naar huidige maatstaven – beneden alle peil. Verhagen doet me daar nog het meeste denken aan de staat waarin Neil Young zich bij Robbie Robertson vervoegde bij gelegenheid van het afscheidsconcert van The Band. En dat weer niet alleen vanwege de titel van het door Neil ten beste gegeven nummer.

  3. wim hofman

    Documentaire bekeken. De dichter was niet altijd te volgen, maar dat hoeft misschien ook niet. Op een bepaald moment kon men wel het volgende opvangen: “Vergissingen, vergissingen… dat rijmt wel op Vlissingen… “

Geen reacties toegestaan.