Kunstkijken

biennale001_a

Net als twee jaar terug ben ik naar Biënnale te Venetië geweest.
Twee dagen in heerlijke warmte kunst kijken.
Ik ben echt een mannetje van ver, nieuw en ongewoon, maar zit nu met het idee, dat minstens twee jaar van node zijn om alle ervaringen te laten indalen. Over het evenement kan veel worden gezegd, maar vooral dat het overdadig is: in omvang, diversi- & kwaliteit. Wat bij de verwerking heel erg helpt is, dat vrijwel alles van de kunsttentoonstelling gefotografeerd en gefilmd mocht worden. Welk een zegening toch! Het is me niet precies duidelijk of de organisatie beperkingen heeft laten varen teneinde bijvoorbeeld maximale exposure te krijgen of omdat het in deze tijd eenvoudigweg niet meer mogelijk is genoeg suppoosten te engageren die in elk zaaltje controleren of bezoekers hun NikoniPhone of FlipVideo wel in het foedraal houden. Ik zou begrip hebben voor eventuele bezwaren van exposerende kunstenaars, maar ook zij zullen onder ogen zien dat digitaal fotograferen en filmen niet meer zijn weg te denken. Sterker nog: velen maken intussen zelf gebruik van elektronische media. Alleen in tpaviljoen der Verenigde Staten hadden kunstoppassers de taak met camera’s omhangen liefhebbers te verhinderen opnamen te maken van vreemd gesitueerde menselijke hoofden. Uitgerekend daar weer natuurlijk, houdt die buitenlandse regelgeving uit de pre-Obamadagen nou nooit op? Ofschoon ik in een openingsreportage was tegengekomen dat de Amerikanen een opvallende presentatie hadden ingericht wilde ik maar een ding: snel het land verlaten.

4 Reacties

  1. admin (Auteur bericht)

    @ Wim: je bent altijd welkom met je commentaar. Hoe media functioneren boeit mij ook vaak.

  2. wim hofman

    De Iraanse overheid is trouwens niet mis en zij onderschat de macht van de nieuwe media niet. Ik las vanmorgen dat de regering zelfs af en toe de electriciteit weg laten vallen zodat men minder lang kan internetten en verder wordt er zoveel mogelijk gecensureerd.
    Vreemd is wel dat wat zij als negatief en verwerpelijk vinden wij nogal eens toejuichen.
    Ik besef dat ik afdwaal van het onderwerp.

  3. wim hofman

    Dat het uitermate moeilijk is om twitteren , gsmmen, bloggen, het vastleggen van informatie door middel van fotografie of video, internetten, e-mailen en dergelijke aan banden te leggen hebben we onlangs weer kunnen vaststellen bij de zogenaamde verkiezingen in Iran. Terwijl de officiële journalisten door de regering het zwijgen werd opgelegd, of zelfs het land uit werden gezet werden door de Iranezen zeer veel teksten en beelden de wereld ingestuurd. Omroepen zoals de BBC maakten meteen gebruik van wat ze opvingen. Dat het nog niet de gewoonste zaak van de wereld is bij alle omroepen ligt waarschijnlijk aan de conservatieve houding van deze instellingen.Terwijl ontelbare mensen bezig zijn met het vastleggen en doorsturen van informatie ( en het leven zelf) weten omroepen deze niet te vergaren. Ze pretenderen dat zij zelf wel het nieuws coveren, maar ze verzamelen haast niets. Een zondagavondjournaal van de NOS is soms slechts 3, 4 minuten en daarvan zie je dan voornamelijk een omroeper in beeld die teksten voorleest zoals men in de begintijden van de radio deed. De regionale omroep (TV) is nog een graadje erger. Zelden wordt nog onderzoek gedaan, men leunt op het uitgekauwde werk van anderen (voornamelijk kranten, geloof ik) en het voorlezen van de krakkemikkige teksten is abominabel. Van wat mensen doen en meemaken in de regio wordt bijna niets getoond.
    Meestal geven ze je de indruk dat er in de wereld en in de regio haast niets gebeurt. In ieder geval weet de Zeeuwse Omroep amper een paar minuten met iets half- relevants te vullen. En dat terwijl alles bol staat van activiteiten, evenementen, en er beeld en geluidmateriaal in grote overvloed te vinden is. Dat de omroep zo zijn eigen graf graaft lijkt voor de hand te liggen.

  4. Ton

    Aan het engagement van de suppoosten ligt het zeker niet. Wat te denken van de editie 2003 in het paviljoen van Duitsland. Op een verstild moment dansten en riepen mannelijke en vrouwelijke art-guards elkaar en met toenemend volume toe: Oh, you are so contemporary! Waarna zij onverstoord de verveelde blik van suppoost weer aannamen en de verwonderde blikken van de argeloze bezoeker negeerden, ‘like a piece of the contemporary art’. Er is nog hoop voor de USA!

Geen reacties toegestaan.