Naschrift

Nog niet alles gezegd, misschien.
Ik was inderdaad nogal in mijn wiek geschoten door het artikel van journalist/winkelier omdat ik mij medeverantwoordelijk voelde voor die laatste avond van het Hans Verhagen Festival. Stadhuis had laten vragen wie burgemeester zou ontvangen en begeleiden. Daarop had Joep (niet van Onderstroom en niet dik gesponsord) mijn naam genoemd, omdat hij zelf te druk was met laatste organisatorische dingen. Ik heb burgemeester en echtgenote dus verwelkomd, ze aan de dichters voorgesteld en ze op de eerste rij in de spiegeltent neergezet. Dat ging allemaal als vanzelf. Wim Dijkstra was goed gemutst en begon voor de ceremonie al met grappen en grollen over zijn stropdas en die van Jules Deelder. Dat had ik geen enkele burgemeester of wethouder van de afgelopen 25 jaar hem zien verbeteren. De juiste toon.

Ook de toespraak ging prima, de YouTube-filmpjes spreken voor zich.

Pas daarna kwam dat gerook. Hans Verhagen – die weinig aanleg heeft zich iets van voorschriften aan te trekken maar door allerlei intelligentsia op een sokkel wordt gehesen, want wie durft vandaag nog zonder moslimconnotatie buiten lijntjes te kleuren – moest na de toespraak van de burgemeester even een sigaretje opsteken teneinde zenuwen te kanaliseren. Paf zelf niet meer, maar ik heb er lang genoeg aan meegedaan om me te herinneren hoe rokers reageren als ze schijnwerpers op zich gericht krijgen. De dichter nam twee trekjes en maakte sigaret weer uit. Deelder wilde niet achterblijven, nam een paar trekjes voordat hij moest optreden en liet de peuk op de preekstoel liggen totdat ie was uitgebrand. Nog net voordat het hout vlam vatte, duwde hij de peuk van het randje af, op de grond.
Burgemeester en echtgenote begonnen wat ongemakkelijk te verzitten, vooral toen een nagekomen hippie zoveel potentie voor de revolutie ontwaarde dat hij op zoek ging naar vervolgzetten. Die werden gevonden in het ontbranden van een joint zoals uit de beginjaren der Piek, hij offreerde Deelder en Verhagen het projectiel en die waren intussen helemaal in the mood, dus weigeren was er niet meer bij.  

Ik zat hier met mijn neus bovenop en nam ieders positie feilloos waar. Burgemeester zat op een plek waardoor hij niet precies kon zien wat er gebeurde, het was duidelijk dat hij afwegingen maakte. We wisselden blikken. Ik geloof dat wij allebei voelden, dat je een Voltaire niet kunt arresteren, zeker niet na de loftuitingen over de P.C. Hooft-prijs en de uitreiking der Glazen Zeester, die bezitters toch een soort ere-burgerschap van Scheldestad verschaft. Het licht-anarchistische tintje van de hele avond paste zowel bij de hoofdgasten als bij de reputatie van Scheldestad en het liep nergens uit de hand, omdat – zelfs zonder brandwacht en veiligheidsdienst – genoeg mensen op hun qui-vive waren. Zo werd het zelfs een avontuurlijk avondje, dat men zelden meer meemaakt.

Het stuk van journalist/winkelier vond ik populistisch en keek te exclusief naar de burgemeester. (En je behoort niet professioneel te schrijven over gebied waar je ook uit anderen hoofde opvallend in opereert). Er was niks aan de hand.

PS Oh ja, en de optredens van Jules Deelder, Tsead Bruinja en Astrid Lampe sprongen eruit, terwijl de band Velvet Underground veel beter speelde dan Velvet Underground zelf ooit heeft gedaan. Daar hoor je dan niks over in zo’n verslag.