Partir

Voor het eerst sinds Fungus weer Nederlander op podium met Richard Thompson.
Linde Nijland, afgelopen zaterdag in Barbican Center te Londen.
Ze mocht hier de belangrijkste zangpartij voor haar rekening nemen.
Misschien was dat vanwege het Frans, waar de Brit niet veel mee heeft.
Misschien omdat niemand het onbedoelde hitje meer kan horen.

Het concert was ter ere van Joe Boyd, de Amerikaanse producer die zich sinds de jaren 60 overal bevond waar talent ontwaakte.  Niet zo lang geleden publiceerde hij een boekje over zijn belevenissen en nu reist hij zelf als een ware popster door stad en ommeland om ook nog eens mondeling toe te lichten hoe Dylan te Newport speelde, Maria aan Geoff Muldaur kwam, hoe Pink Floyd zijn eerste single maakte, wat voor jongen Nick Drake was en hoe hij Fairport Convention vroeg op te treden in zijn Londense UFO-Club. Nadat hij de 17-jarige Richard Thompson hoorde soleren in East-West van The Butterfield Blues Band (Mike Bloomfield) vond hij dat er platen moesten worden gemaakt en de rest is geschiedenis. Van die geschiedenis is met gemak een quiz samen te stellen waarmee de BBC verscheidene tv-seizoenen kan vullen.

Zo’n Nederlandse zangeres, die te Engelse hoofdstad een paar liedjes mag meezingen is een bijzonderheid, maar bij zo’n optreden flitst me ook door het hoofd:
Vroege Fairport Convention die Bob Dylan en Joni Mitchell coverde voordat zij internationaal doorbraken.
Bob Dylan’s If You Gotta Go, Go Now.
Drummer Dave Mattacks, die Martin Lamble verving nadat die was verongelukt in de bandbus.
Sandy Denny, die er niet meer is.
Trevor Lucas over wie je niemand meer hoort praten.
Dave Swarbrick, die na een dubbele longtransplantatie nog wel leeft, maar die zich niet met de opzet kon verenigen.
Teddy & Kamila, twee kinderen van Richard & Linda Thompson op het podium. Beiden maken ze furore.
Richard’s ex-vrouw Linda, door haar kinderen het podium opgeduwd.
En nu zou ik niet hoeven stoppen.
Maar we moeten voort.