Mastodont

warren001_a

Tot drie meter achter Mario M. kwam ik.
Schuw dier leek me, beste eekhoorn van de klas.
Maar Plato vertalen is niet voor lulletjes.
Mario verwachtte nog iemand, hij keek steeds achterom, langs mijn hoofd heen.
Zijn ogen stonden op wanhoop:
Ben je d’r nou nog niet? Als je niet gauw komt, is alles voorbij. Die blik.
Op een verhoog dopvolgster Valentijns, zij citeerde Jan van Damme.
Dichter uit Rotterdam las Warren gedichten, naar het leek voor het eerst.
Verre Werelden ging open, kunstschatten uit het huis van de sikkeneurigste Bevelander van de vorige eeuw. Het net verschenen deel 1998-2000 had ik bij het ontbijt even terzijde geschoven na consumptie van de passage waarin Mario gedienstig met doekjes achter zijn meester aanliep omdat die overal in huis poep achterliet.
De twee tentoonstellingen van Hans Warren zijn wonderschoon en wat is het toch bijzonder dat deze letterkundige mastodont deze onalledaagse voetstappen in ons landschap heeft achtergelaten.

1 Reactie

  1. henk p

    Misschien was Mario wel bang dat ongenode gast alsnog zou verschijnen.

Geen reacties toegestaan.