Gitanerias

Als het over vaderlandse tv gaat blijk ik vooral te spreken over Pauw en Witteman. Die jongens weten al het een en ander van zichzelf, ze bereiden zich geestelijk en lichamelijk voor en presenteren in het moordende tempo van vijf avonden in de week een evenement, dat alle nieuwsgierige Aagjes in het kijkersvolk steevast naar de buis trekt. Je ziet vooraf op de website wie de gasten zijn (twitter glijdt vooralsnog heerlijk aan mij voorbij), maar het verloop van de gesprekken is – ondanks het strakke format – altijd onzeker en daardoor intrigerend. De interviewers zijn meester op alle wapenen: politiek, criminaliteit, islam, emancipatie, sport, cultuur, muziek, bedrijfsleven, buitenland en ze wisselen ernst en luim zodanig af, dat ook de meest doorgewinterde mediatypes van A-Z op hun hoede zijn en ook dat deelt zich mede in de huiskamer. Gisteravond was ik gecharmeerd van Geert Chatrou, die op papier niet veel leek mee te hebben: Professioneel Kunstfluiter.  Maar zoals hij reageerde op de vragen, daarbij en passant superieur de interviewtechniek van de heren parodiërend met als klap op de vuurpijl zijn versie van Gitanerias met begeleiding van een ueber stuwend Willem Breuker Kollektief….Pfff. Alleen technisch al.

1 Reactie

  1. bvde

    EN ook: Ruimte voor meer dan 1 minuut muziek, das ook wat waard.

Geen reacties toegestaan.