Fietsprovincie

 

Wij waren van plan de provincie achter ons te laten als in 2010 zowel Giro d’Italia als Tour de France door onze streken razen, maar de voortekenen moedigen zelfs aan tot aanvullend vluchtgedrag. De traditionele nieuwjaarsreceptie van de provinciale overheid blijkt namelijk ook al in de handen gevallen van intracommunautaire marketeers. ALLE inwoners van Zeeland worden via de huis-aan-huis-pers opgeroepen in een kerk naar een themabijeenkomst over Fietsend Zeeland te komen met Mart Smeets (!) als presentator. Ik vind dit over the top. Om te beginnen begrijp ik al niet wat die nationalistische fietsevenementen van Berlusconi & Sarkozy in ons land moeten. Ten tweede ontgaat het me, waarom Zeeuwse overheden miljoenen kunnen verspelen in IJsland, geen geld meer hebben voor culturele dorpsevenementen, maar niettemin tonnen belastingcenten overmaken aan de organisaties van die commerciële rijwielevenementen die (zonder MER-noodzaak) het milieu bezwaren en die niet kunnen bestaan zonder uitgehongerde wielrenners die zich onreglementair aan chemische pep vergrijpen. Verder wordt met Fietsend Zeeland de indruk gewekt, dat het in Zeeland prettig fietsen zou zijn. In zijn algemeenheid klopt dat, maar er zijn nog talloze verbeterpunten waar je het bestuur niet over hoort, terwijl overal landschap wordt verpest ten behoeve van autoverkeer en fiets-voetveerpontjes worden opgedoekt. Als de huidige financiële en economische crisis ons iets geleerd heeft is het, dat instanties terug moeten naar waar ze voor zijn. Mijn hoop is er dan ook op gevestigd, dat het kabinet binnenkort besluit, dat de tweede bestuurslaag wordt opgedoekt. Wij willen een bescheiden en dienstbare overheid die, zonder tussenkomst van Mart Smeets, zonder ophouden plannen presenteert waarin fietsers daadwerkelijk worden voorgetrokken.

1 Reactie

  1. Peter

    Tja, hier moet ik toch een discrepantie vaststellen tussen ons beider belevingsomgeving. Vanaf de dag dat ik hoorde dat de door mij aanbeden Giro d’Italia onze voordeur zou passeren verkeer ik in een toestand van continue opwinding, vreugde en verdoving. Ik kan er niet van slapen en pieker mijn hoofd suf over de vraag hoe ik die dag op een zo efficiënt mogelijke wijze de drie camera’s van Zeegat op het spektakel kan gaan richten om de thuisblijvers optimaal te kunnen laten genieten van dit mooie feest. La vita è bella in Vlissingen!

Geen reacties toegestaan.