Ramblin’

Dit filmpje hier, omdat ik een paar weken geleden te Londen Joe Henry heb zien optreden. Zoals gezegd: je moet de deur weleens uit om op een idee te komen. Dat optreden vond ik g-e-w-e-l-d-i-g. Charismatische snaak in kostuum met twee vintage gitaren, of Steinway vleugel, eigen songs over universele kwesties en aanstellerige stem. Bassist David Piltch met een compleet eigen stijl, Levon Henry op saxen en weergaloze drummer Jay Bellerose. Nu zon weg blijft en Ronde van Frankrijk nog niet begonnen, verdiep ik me even in Joe Henry’s werk als producer. Gelukkig maar, want zijn arbeid voor Ramblin’ Jack Elliott (2009) was me in eerste instantie een beetje ontgaan.
Daar te Londen kon geen muzikant over Joe Henry spreken zonder die naam vooraf te laten gaan door het adjectief incredible. En ik snap het.

2 Reacties

  1. sjef hermans

    Joep memoreert terecht een gedenkwaaridg optreden in Vlissingen (1989?). Slechts een handvol luisteraars kwam opdagen terwijl ik mijn vakantie naar Frankrijk er een paar dagen voor had uitgesteld. Jack kwam samen met zijn oude sidekick Derroll Adams en Tucker Zimmerman en ik meen dat ook BluesBelg Roland van de partij was.
    Tsja en dan Joe Henry: om in wielertermen te spreken HORS CATÉGORIE! Geweldig hoe hij als producer met een aantal goedgekozen prewar bluessongs en een paar topmuzikanten die het op het juiste moment kunnen opbrengen om gepast nederig te zijn zo’n ouwe cowboy volledig zichzelf kan laten blijven. Mijn album van 2009! En Joe’s meest recente eigen album is een goede tweede.

  2. Joep

    Fijnproevers koesteren warme herinneringen aan het optreden van Ramblin’ Jack in een muziektent op het Bellamypark tijdens een straatfestival, ooit. Jaja, die Jack komt nog eens ergens.

Geen reacties toegestaan.